- Uitgever
- White Goblin Games
- Auteur
- Matthias Cramer
- Leeftijd
- 12+
- Spelers
- 2
- Speelduur
- 30 minuten
Spelvariabelen
Bluf
40%
Complexiteit
40%
Geluk
20%
Interactie
90%
Strategie
80%
Planning
70%
Tactiek
30%
Impressie
Vormgeving
Watergate ziet er op het eerste gezicht misschien wat onopvallend uit. Een kleine doos, ingetogen kleuren en geen miniaturen of spectaculair artwork. Toch merk je al snel dat dit spel precies weet wat het wil zijn. De vormgeving is strak, functioneel en thematisch ijzersterk. Het speelbord oogt als een prikbord uit een onderzoeksjournalist of complotdenker zijn kelder: foto’s, lijnen, verbanden en een wirwar van connecties. Precies goed.
De kaarten voelen prettig aan, zijn iets groter dan standaard en bevatten echte foto’s van betrokken personen, duidelijke iconografie en korte historische teksten. Dat maakt ze niet alleen functioneel, maar ook sfeervol. De bewijsfiches zijn dik karton en voelen stevig aan wanneer je ze op het bord legt. Zelfs de stoffen zak voor het blind trekken van bewijsfiches draagt bij aan de beleving. Alles ademt zorg en aandacht.
Thema en achtergrond
Over het Watergate-schandaal is ontzettend veel geschreven, gefilmd en gedocumenteerd. Het is zelfs zo’n iconisch moment in de geschiedenis dat “-gate” inmiddels synoniem staat voor elk groot schandaal. In 2019 maakte dit historische conflict eindelijk de stap naar het bordspel, ontworpen door Matthias Cramer.
In Watergate nemen twee spelers het tegen elkaar op: de Nixon-administratie versus de journalisten van The Washington Post, Bob Woodward en Carl Bernstein. De ene speler probeert bewijs te onderdrukken, informanten te manipuleren en tijd te rekken tot het presidentschap erop zit. De andere speler probeert juist verbanden te leggen, bewijs te verzamelen en Nixon rechtstreeks te linken aan het schandaal. Het thema is zwaar aanwezig, maar je hebt geen voorkennis nodig om het spel goed te spelen of te waarderen.
Spelopzet
Watergate is een dualistisch spel en dat voel je aan alles. Het bord is ontworpen voor een directe confrontatie. De opzet is eenvoudig en snel: het bord neerleggen, kaarten schudden, bewijsfiches klaarleggen en je kunt beginnen. Binnen vijf minuten zit je midden in het spel.
De Nixon-speler kijkt als enige naar de kleuren van de bewijsfiches die elke ronde worden getrokken. Dat kleine informatievoordeel zorgt meteen voor spanning. De journalist weet dat er kansen liggen, maar moet gokken welke kleuren beschikbaar zijn. Dit simpele gegeven vormt de basis voor veel van de psychologische spanning in het spel.
Een beurt
Tijdens je beurt speel je precies één kaart. Elke kaart is multifunctioneel: je kunt hem gebruiken om initiatief, momentum of een bewijsfiche naar jouw kant van het spoor te trekken, óf je speelt de speciale actie onderaan de kaart. Die acties zijn vaak krachtig, maar meestal eenmalig.
Die keuze voelt elke beurt belangrijk. Ga je voor zekerheid, of durf je een sterke gebeurtenis te spelen en daarmee toekomstige opties op te geven? Omdat je hand beperkt is en elke kaart telt, voelt geen enkele zet vrijblijvend.
Het speelbord en het touwtrekken
Het hart van Watergate ligt in het voortdurende touwtrekken op het spoor naast het bord. Hier schuiven initiatief, momentum en bewijs heen en weer. Alles wat aan het eind van een ronde aan jouw kant ligt, is van jou. Dat klinkt simpel, maar het levert voortdurend zenuwslopende situaties op.
Initiatief bepaalt wie er begint en wie meer kaarten krijgt in de volgende ronde. Momentum is de weg naar de overwinning voor Nixon. En bewijs is de sleutel voor de journalisten om hun netwerk op het bord te bouwen. Elke ronde draait om het maken van lastige keuzes: pak je wat je zelf nodig hebt, of voorkom je dat je tegenstander scoort?
Interacties en spanning
Watergate is één grote mentale strijd. Je zit elkaar constant dwars, maar nooit op een frustrerende manier. Alles voelt eerlijk en scherp. Het spel is uitzonderlijk goed gebalanceerd: beide kanten voelen krachtig, maar ook kwetsbaar. Interessant is dat spelers zich vaak oncomfortabel voelen, ongeacht welke rol ze spelen. Nixon voelt zich opgejaagd; de journalisten voelen zich tegengewerkt door een ondoordringbare muur.
Die spanning blijft, zelfs na meerdere potjes. Je leest elkaar, kijkt waar de ander naar staart, probeert te voorspellen welke kaart er nog in hand zit. Dat maakt het spel intens en meeslepend.
Strategie: eenvoudig, maar diep
De regels van Watergate zijn snel uit te leggen. Na één potje snap je hoe alles werkt. Maar strategisch zit het spel verrassend diep. Elke kaart heeft meerdere toepassingen, timing is cruciaal en het winnen of verliezen van initiatief kan een hele ronde bepalen.
Dit is zo’n spel waarbij de mechanieken na een paar potjes verdwijnen naar de achtergrond. Wat overblijft is puur spelersduel: wie leest de ander beter, wie durft risico’s te nemen en wie maakt net die ene fout?
Tactische tips
- Onderschat het initiatief niet; het bepaalt vaak het tempo van het spel.
- Durf gebeurteniskaarten te spelen, maar wees je bewust van wat je opgeeft.
- Kijk altijd naar wat je tegenstander nodig heeft om te winnen.
- Soms is verdedigen belangrijker dan zelf vooruitgang boeken.
Waardering
✅ Uitstekend gebalanceerd tweespelerspel
✅ Zeer sterke thematische integratie
✅ Makkelijk te leren, maar strategisch diep
✅ Constante interactie en spanning
Conclusie
Watergate is een indrukwekkend ontwerp dat laat zien hoe krachtig een klein, strak spel kan zijn. Laat je niet misleiden door de bescheiden doos of het politieke thema. Daarachter schuilt een intens, slim en meeslepend tweespelerspel waarin elke keuze telt. Dankzij de sterke balans, de directe interactie en de psychologische spanning komt Watergate bij ons graag op tafel. Voor iedereen met een vaste speelpartner is dit een moderne klassieker die je niet mag missen.
